Bring Me The Horizon

De voorlopers in moderne metalcore

De vroege jaren van de carrière van Bring Me The Horizon werden gekenmerkt door een "take no prisoners"-benadering van deathcore. Met de release van 'Count Your Blessings' (2006) werden ze schoolvoorbeelden van een nieuwe, digitaal gedreven generatie metalfans. Het was echter hun tweede album, 'Suicide Season' (2008), dat de eerste van vele radicale verschuivingen markeerde. Door elektronische elementen en meer gestructureerde songwriting te integreren, begonnen ze de grenzen te doorbreken van wat "zware" muziek kon zijn.

Tegen de tijd dat ze 'There Is a Hell Believe Me I've Seen It. There Is a Heaven Let's Keep It A Secret' (2010) uitbrachten, had de band een reputatie opgebouwd voor hoge ambities. Ze waren niet langer zomaar een "scene"-band; ze waren geluidsarchitecten die koorarrangementen, glitchy elektronica en rauwe, kwetsbare teksten combineerden. Dit tijdperk vestigde Oli Sykes als een tekstschrijver die niet bang was om zijn innerlijke demonen te etaleren, een eigenschap die een intens loyale, wereldwijde fanbase heeft gecreëerd die de band als een reddingslijn beschouwt.

De wereldwijde verschuiving met Sempiternal en de daaropvolgende jaren

In 2013 bracht Bring Me The Horizon 'Sempiternal' uit, een album dat het landschap van zware muziek voorgoed veranderde. Met de toevoeging van toetsenist en programmeur Jordan Fish perfectioneerde de band een mix van filmische elektronica en massieve, anthem-achtige riffs. Nummers als "Can You Feel My Heart" en "Shadow Moses" werden onmiddellijke klassiekers en sloegen een brug tussen de underground en de mainstream-radio. 'Sempiternal' was niet alleen een hit; het werd een sjabloon voor bijna elke metalcore-band die volgde in de jaren 2010.

In plaats van de formule te herhalen, verlegde de band opnieuw zijn muzikale koers met 'That's the Spirit' (2015) en 'amo' (2019). Deze platen zagen hen popgevoeligheden, dancemuziek en alternatieve rock omarmen, wat ertoe leidde dat ze headliner waren op stadions en grote festivals zoals Glastonbury en Reading & Leeds. Hoewel deze verschuivingen aanvankelijk oudere fans polariseerden, bewezen ze uiteindelijk de stelling van de band: dat Bring Me The Horizon geen metalband, popband of rockband is – ze zijn een genre op zich.

Toen de jaren 2020 aanbraken, lanceerde Bring Me The Horizon de 'POST HUMAN'-serie, een multi-releaseproject ontworpen om de chaos en technologische angst van de moderne wereld vast te leggen. Dit tijdperk culmineerde in het langverwachte 'POST HUMAN: NeX GEn' (2024), een hyperactieve "screamo-pop"-odyssee die thema's als AI, sekten en zelfdestructie verkende. Het project toonde aan dat de band, zelfs twee decennia na het begin van hun carrière, rusteloos blijft. Ze blijven samenwerken met zeer uiteenlopende namen – van Ed Sheeran tot Lil Uzi Vert.

Een katalysator voor een nieuwe generatie

De schaduw die Bring Me The Horizon werpt over het hedendaagse muzieklandschap is enorm en strekt zich veel verder uit dan de grenzen van de metalscene. Ze worden breed geciteerd als de primaire inspiratie voor een nieuwe golf artiesten die weigeren genre-grenzen te erkennen. Bands als Bad Omens, Sleep Token en Spiritbox hebben allemaal het baanbrekende pad gevolgd dat BMTH heeft vrijgemaakt – door zware agressie te mengen met filmische elektronica en hoog-conceptuele visuals.

Naast de sonische innovatie heeft Bring Me The Horizon de relatie tussen alternatieve artiesten en fysieke media opnieuw gedefinieerd. Met het besef dat hun fanbase muziek als een levensstijl beschouwt, heeft de band hun albumreleases consequent behandeld als kunstobjecten. Deze toewijding aan de fysieke ervaring heeft hun discografie tot een van de meest gewilde materialen in de moderne vinylliefhebbersgemeenschap gemaakt. Vanaf de vroege dagen met Count Your Blessings en Suicide Season is de esthetiek van de band – sterk beïnvloed door streetwear en grafisch ontwerp – weerspiegeld in een overvloed aan spannende speciale edities. Fans zijn verwend met alles, van gedetailleerde deluxe-releases tot een oneindige verscheidenheid aan gekleurde vinylversies.