Dimmu Borgir | Grand Serpent Rising

Acht jaar na hun vorige studioalbum "Eonian" keert Dimmu Borgir terug met dertien brute, maar opmerkelijk gevarieerde nummers onder de titel "Grand Serpent Rising" – en de zwaarte van het album spreekt voor zich.

"Het past perfect," zegt Silenoz. "Dimmu Borgir is een kolos van een band op grote schaal en we staan weer op. Waar de slang voor sommigen het kwaad vertegenwoordigt, symboliseert hij voor ons iets anders: vernieuwing, groei, kennis en bevrijding. Het afwerpen van onze huid, om het zo maar te zeggen. En laten we niet vergeten dat februari 2026 het einde markeert van het Jaar van de Slang, ongeveer op hetzelfde moment dat dit album werd voltooid."

Zodra je aan de gevaarlijke reis begint die deze Noorse slang in kaart brengt, worden Silenoz' woorden meteen bevestigd. Na de onheilspellende intro 'Tridentium' slaat het openingsnummer 'Ascent' in als een bliksemflits door een bevroren, donkere noordelijke hemel. Agressief, venijnig en op een perverse manier prachtig: het bevestigt direct dat Dimmu Borgir niets van hun intensiteit of authenticiteit hebben verloren. En het momentum blijft constant. Gedurende bijna een uur muziek houdt ‘Grand Serpent Rising’ een ijzeren greep vast: het is een majestueus en krachtig statement dat klinkt als een band die bezeten is door de pure energie van de Noorse black metal underground van begin jaren 90 – en tegelijkertijd de compositorische discipline en de moeizaam verworven wijsheid toont die in meer dan drie decennia van onvermoeibare creatie is gevormd.