Lily Allen | Reissues op kristalhelder vinyl

De geboorte van een indie-popicoon: "Alright, Still" (2006)

Het debuutalbum van Lily Allen, "Alright, Still", landde als een bruisende cocktail van Jamaicaanse ska, reggae en hiphop – allemaal gefilterd door de lens van een gevatte, observerende Londenaar. Aangevoerd door de hitlijst-topper "Smile" en het zonovergoten "LDN", was het album een enorm commercieel succes, bekroond met viervoudig platina in het VK en met meer dan 2,6 miljoen verkochte exemplaren wereldwijd. Destijds prezen critici haar als een origineel en roemden ze de verhalende, zwarte humor van haar teksten. "Alright, Still" staat tegenwoordig te boek als een fundamentele pijler van de Britse cultuur uit het midden van de jaren '00. Samen met Amy Winehouse’s "Back to Black" en Adele’s "19" wordt het beschouwd als onderdeel van een trifecta van unieke vrouwenstemmen die een muzikaal tijdperk definieerden. Het is een moderne klassieker die geliefd is om zijn luchtige "summer fling"-energie, die een scherper en cynischer randje maskeert.

Het randje gepolijst: "It's Not Me, It's You" (2009)

Na een periode van intense aandacht van de tabloids, keerde Allen terug met "It's Not Me, It's You" – een plaat die de organische blazers van haar debuut verruilde voor een strak, synth-zwaar electropop-geluid. Het album werd geproduceerd door Greg Kurstin en debuteerde op nummer één in zowel het VK als Australië. Het bracht wereldwijde hits voort zoals "The Fear" – een bijtende kritiek op consumentisme en roem – en het controversiële "Fuck You". De plaat was een volwassener werk dat onderwerpen als religie, drugscultuur en maatschappelijke dubbele moraal aanpakte. Het wordt door fans vaak aangehaald als Allens meest coherente werk tot nu toe en was het album dat bewees dat Allen meer was dan alleen een "MySpace-toevalstreffer".

De identiteitscrisis: "Sheezus" (2014)

Na een onderbreking van vijf jaar om zich op haar privéleven te concentreren, bracht Allen in 2014 "Sheezus" uit. Hoewel het op nummer één debuteerde in het VK, werd het album met meer gepolariseerde reacties ontvangen. Met een mix van bubblegum-pop en satirische R&B, waren tracks als "Hard Out Here" bedoeld als feministische kritiek, maar ze ontketenden hevige publieke debatten en Twitter-oorlogen. Allen heeft sindsdien op deze periode teruggeblikt als een tijd waarin ze zich "verloren" voelde, en gaf toe dat ze het label toestond haar openhartigheid te commercialiseren op een manier die onauthentiek voelde voor haar psyche. Hoewel Allen zelf kritisch is geweest over het project, vinden hedendaagse herbeoordelingen vaak "meesterwerken" op de tracklist, zoals het titelnummer en "Air Balloon", waarbij wordt opgemerkt dat haar talent voor een "killer tune" intact bleef, zelfs in haar meest commerciële tijdperk.

Het rauwe meesterwerk: "No Shame" (2018)

Met een terugkeer naar haar indie-roots was "No Shame" een scherpe afwijking van de maximalistische pop van zijn voorganger. Als een intieme, ingetogen verkenning van echtscheiding, middelenmisbruik en schuldgevoelens over het moederschap, was het album een reactie op de tabloids, waarbij Allen het volledige eigenaarschap over haar eigen verhaal hernam. Hoewel het de hitlijst-toppen van haar eerdere werk niet evenaarde, werd het ontvangen met veel lof van critici en genomineerd voor een Mercury Prize. Veel critici en fans beschouwen "No Shame" inmiddels als Allens ware meesterwerk.